Logo
PCHŁA

Małe (bo dorosłe osobniki osiągają 2-2,5mm długości), bocznie spłaszczone (żeby biegać między pojedynczymi włosami), ciemnej barwy (żeby mogły się mieszać z tłem) i znane wszędzie tam, gdzie występują psy/koty. Mają tak silne odnóża, że gdyby człowiek chciał skoczyć proporcjonalnie daleko musiałby przeskoczyć długość boiska piłkarskiego. Przyjrzyjmy się bliżej biologii tego pasożyta, aby podjąć skuteczną z nim walkę.

Pchła jest rozdzielnopłciowa. Po kopulacji samica składa na psie/kocie lub w jego środowisku jaja w liczbie od 400 do nawet 500 sztuk. Każde jajo ma nie więcej niż pół milimetra długości. Bez względu na miejsce złożenia jaj i tak w końcu spadają one w najciemniejsze szczeliny podłoża. W sprzyjających warunkach (odpowiednia temperatura i wilgotność) po 2-11 dniach wykluwają się larwy. Larwy preferują miejsca zacienione dlatego mówimy, że są światłofobne. Każda larwa linieje trzy razy, czyli zrzuca swoją „skórkę” i rośnie. Larwy reagują na ruch – nieruchomieją, gdy w pomieszczeniu nikogo nie ma, a gdy tylko ktoś przejdzie od razu ożywają. Czas linienia także zależy od warunków zewnętrznych – od 9 do nawet 200 dni. Po tym czasie larwy robią sobie kokon z oprzędu, piasku, kurzu. W stadium poczwarki trwają przez tydzień, po czym następuje stadium nimfy – czyli owada jeszcze niedojrzałego. Nimfy w niesprzyjających warunkach mogą pozostać w kokonie nawet przez rok. Z nimfy rozwija się dojrzała pchła, która żyje przez 3 do 8 miesięcy.

Pchła odżywia się krwią. Ssanie krwi może trwać od 10 minut do godziny. W tym czasie pchła przebywa na psie/kocie – nazywamy ją żywicielem tymczasowym. Ukłucia i ruch pcheł między włosami powodują dyskomfort, niepokój, potrzebę drapania i wygryzania. Miejscem predylekcyjnym (ulubionym) pasożytowania jest okolica lędźwi i karku. Przy dużym zapchleniu występują one na całym ciele. Drapanie maleńkich ranek może prowadzić do powstania grudek, strupków i wtórnych zakażeń bakteryjnych. Same pchły są wektorami wirusów i bakterii (podczas ssania krwi wpuszczają ze swoją śliną nie tylko substancje zapobiegające krzepnięciu krwi, ale i drobnoustroje) oraz tymczasowymi żywicielami dla pasożytów jelitowych (zjedzenie przez psa larwy pchlej zarażonej tasiemcem).

Poza tym pchły mogą wywoływać alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS). Intensywność zmian skórnych wywołanych nadwrażliwością nie zależy od wielkości inwazji, ale od poziomu specyficznych przeciwciał jakie posiada zwierzę. Nie każdy pies/kot posiada ilość tych immunoglobulin wystarczającą do wystąpienia objawów alergicznych. Jeżeli Twój pupil intensywnie drapie się nawet na miesiąc po zlikwidowaniu ostatniej pchły oznacza to, że jest wrażliwy na ukłucia pcheł. Weterynarz poda psu odpowiednie leki, a Twoim zadaniem będzie systematyczna, całoroczna profilaktyka. Pamiętaj, że nawet jedno ukąszenie może wywołać wielotygodniowy świąd.

Bez względu na to, czy Twój pies/kot jest wrażliwy, czy też nie, powinieneś regularnie stosować środki zawierające w swym składzie np. fipronil lub selemektynę. Dostępnych jest wiele preparatów polskich i zagranicznych, które skutecznie zapobiegają inwazji pcheł, a jednocześnie i kleszczy. Jeżeli zauważysz pchłę na psie/kocie uświadom sobie, że jedna na nim oznacza dziewięć w jego i Twoim środowisku. Stosuj środki bójcze przeznaczone do oprysku legowiska, listew, wykładzin. Zwróć uwagę jak długo wszystkie stadia rozwojowe pchły utrzymują się w otoczeniu. Jednorazowe odkurzanie usuwa jedynie około 30% larw z dywanu. Pozbycie się tych pasożytów jest czasochłonne i wymaga wielopłaszczyznowego działania – musisz zastosować preparaty i kąpiele dla psa, ewentualne leki przeciwko APZS, pranie, trzepanie, odkurzanie wszystkiego co miało kontakt ze zwierzakiem oraz środki bójcze do oprysku legowiska i mieszkania.




SPORZĄDZIŁA: lek. wet. Aleksandra Tucholska


POWRÓT



Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie, publikacja lub wykorzystanie jakiejkolwiek części strony,
tak w całości jak i we fragmentach, bez zgody ECMZ Przychodnia Weterynaryjna Magdalena Podlasz zabronione.